Шәраб
Эңгер саркуында,
Шәмдәл балкуында
Ялтыр күлмәк киям,
Ялтыр сүзләр сөям.
Ишегемне ачам,
Сөймәгәнне кочам…
Йөрәгемдә — сагыш,
Һәм ул шундый таныш.
Эңгер саркуында,
Шәмдәл балкуында
Ялтыр күлмәк киям,
Ялтыр сүзләр сөям.
Ишегемне ачам,
Сөймәгәнне кочам…
Йөрәгемдә — сагыш,
Һәм ул шундый таныш.
Үкенмәбез дия-дия,
Киткән идек аерылып.
Тик нигә соң үкендерә,
Яшибез без сагынып?
Ялгышырга язган икән,
Бәхетебез кителде.
Үзең дә бит онытмаган,
Әллә белми дисеңме?
Шәмдәлләрдә күптән утлар сүнде,
Ә күңелем сине сагына.
Читлектәге кош баласы кебек,
Ялгыз йөрәк нигә кагына?
Салкын җилләр тимәсен, дип,
Шәльяулыгым ябындым,
Шәльяулык аша да сизәм
Хәлен сөйгән ярымның!
Шылтырат, миӊа, син, шылтырат,
Минем хәлкәйләремне сорап,
Ярсу күӊелкәемне юат,
Шылтырат, миӊа, син, шылтырат.
Уйларымда коен уйный,
Кулларымда эш бармый,
Ике күзем телефонда,
Ул һаман зыңгырламый.
Әллә оныттың да инде,
Әллә вакыт тапмыйсың,
Көткәнемне беләсең бит,
Нигә шылтыратмыйсың?
Шушындый тыныч төннәрдә,
Сиздерми-нитми генә,
Дөньяда тормыш үзгәрә,
Күңелгә сөю иңә.
Хушлашканда кулларыма,
Елмаеп кул сузганда,
Син ышанма шатлыгыма,
Көләм елар урында.
Хушлашканда соңгы тапкыр,
Бәхетле бул дисәнче,
Син ышанма теләгемә,
Теләкләрем бәхәсле,
Теләкләрем бәхәсле.
Яратам, дип дәшәсең дә,
Нигә соң югаласың?
Ялындырып йөрүеңнән,
Белмим, кайчан туярсың?
Китә казлар, китә казлар,
Китә казлар Донбасска шул;
Миндә карап (уйлап) торам әле
Шул казлардан калмаска.