Раббым
Шөкер, дием, Раббым биргәнеңә,
Кабул итеп алам барын да!
Хак язганың белән кәнәгатьмен,
Рәхмәтлемен синең алдыңда!
Шөкер, дием, Раббым биргәнеңә,
Кабул итеп алам барын да!
Хак язганың белән кәнәгатьмен,
Рәхмәтлемен синең алдыңда!
Бүген алсу таңнар атты,
Таңда җиргә чыклар ятты —
Рәхмәт, Тәңрем.
Иркен сулыш, тыныч җаным,
Өмет белән яшим тагын —
Рәхмәт, Тәңрем.
Ялгыз түгел — янда парым,
Җиңәрлек бүген барын —
Рәхмәт, Тәңрем.
Күгем аяз, ачык юлым,
Сау-сәламәт аяк-кулым —
Рәхмәт, Тәңрем.
Дөнъя авыр. Кайчак танып булмый:
Кайда аклык, кайда каралык.
Бер гөнаһсыз ап-пак чәчкәләр дә
Җил-давылда бетә каралып.
Шушы тормыш үзе тотыш сынау,
Мәхрүм итмә сөю-назларыңнан.
Өметләрнең көчле канатлары
Аермасын җырлы язларымнан.
Җанда — гөлем, сөю гөлем,
Гөлләргә күмсен көн дә.
Кояш күктән елмайганда
Җылы җиткерер җанга.
Оя корган сандугачның
Оясына тимәгез.
Мин елмаеп йөргәнгә сез
«Бу бәхетле» димәгез.
Төшемдә җаным очты ерак,
Биек тауларда яткан дөнъяга.
Кешеләре рәушан-максум,
Аллаһ саклый саф илне.
Еллар аркылы
Килдең кичегеп,
Үткән сөюне
Искә төшереп.
Кабат очрашу
Кирәкме икән?
Олы хисләрне,
Уятып, иркәм?!
Кай вакыт була шулай:
Көндез кояш, төнлә ай.
Икенче көнгә исә
Болытлы җилләр исә.
Күктән тама күз яшьләре
Яңгыр тамчысы булып.
Булса булсын безнең өстә
Кыска гомерле болыт.
Гомер узып бара, күңелемдә ярам,
Уза алмас микән бер заман.
Ялгызлыгым кыен, аңламыйсыз уем,
Дуслар кулын көтәм мин һаман.