Казан (икенче вариант)

Мең ел элек монда күмгəн кемдер бер эт.
Алга таба ханнар килеп салган кала.
Шуннан башлап гөрлəп яши шанлы Казан,
Һич картаймас, чөнки үсə əле һаман.

Ишетергә йөрәкләрне

Кая югалган микән ул моң,
Һавалардан, чишмәләрдән чыккан?
Бер җырларга булмас микән соң,
Яланнарга, сәхрәләргә чыксам?
Кая югала микән ул моң?
Кая югала микән дуслар
Яшь чакларны бергә гөрләп үткән?
Атларыбыз кайда калдылар?
Вәгъдәләрнең тугрылыгы беткән…
Кая югала микән дуслар?..

Ишелеп уңды чия

Ишелеп уңды чия бакчабызда,
Юксың, әнкәй, авыз итәргә.
Күрше әбиләргә кереп чыктым,
Өлешеңне хәер итәргә.

Ирадә

Рәхимле-шәфкатьле исемең белән
Башлыйм әле изге эшне, Ходаем!
Ярдәм бирсәң, ният кыласым килә,
Ирадәмне төгәл үтәп чыгаем.

Ир егетнең яшен санамыйлар

Ак яурынлы бөркетләргә канат нигә, 
Гизәр өчен зәңгәр күкте буйдан-буйга? 
Язмыш кыналары шуллдыр бөркетле затның 
Җан гынасы әле утта, әле уйда.