Кабытлыймын исемеңне
Күктән кояш бүләк иттеләрме —
Шатлыгыма тамам исердем.
“Мин бәхетле!”— диеп, ҡайта-ҡайта
“Мин бәхетле!”— диеп,
Кабатлыймын синең исемеңне!
Күктән кояш бүләк иттеләрме —
Шатлыгыма тамам исердем.
“Мин бәхетле!”— диеп, ҡайта-ҡайта
“Мин бәхетле!”— диеп,
Кабатлыймын синең исемеңне!
Акылыма куштым: уйламаска
Синең хакта башка бер генә.
Хәтеремә куштым: исләмәскә,
Үткән калсын булып сер генә.
Мәктәпкә килгәндә
Тап булдың юлыма.
Елмаеп карадың,
Кагылдың кулыма.
Хисләремне әйтеп бирер өчен,
Нинди сүзләр әйтеп табырга.
Утыр әле, иркәм, яннарыма,
Таң җилләре безне иркәләр.
Кабатланыр сөю сүзләре дә,
Кабатламас тик бу иртәләр.
Төшләреңә синең керәм,
Тетрәндерәм күңелне.
Әнә, керфек очына
Тагы да чык эленде,
Төшләреңә синең керәм.
Йөрәгем белән сизәм мин,
Алда ни булуларын.
Күңел күзе алдан күрә,
Тормыш ни кылуларын.
Тормыш ни кылуларын.
Килмә, дидем, син килдең —
Бер дә сабыр итмәдең.
Диңгез уртасында күргәч,
Каршы якка итмәдең.
Диңгез уртасында күргәч,
Каршы якка итмәдең.
Мин чит кеше синең язмышымда,
Синең тормышыңда — мин хата!
Һаман башын иеп бара бирәм,
Каһәрләнгән тормыш юлында.
Елар яшем күзләремдә көйгән инде,
Тойгы хисем күңелемдә үлгән инде.
Үкенүсез, әрнүләрсез китәм синнән,
Сүзсез генә горур башын күтәрәм дә.