«Яратам!» — дип җырласам…
Карыймын да тулган айга,
Сагышымнан ул саргая:
«Яртмый шул, яратмый!» — дип моңлансаң.
Карыймын да тулган айга,
Сагышымнан ул саргая:
«Яртмый шул, яратмый!» — дип моңлансаң.
Тики-так, тики-тики-так, тики-так,
Килә сәгать, килә сәгать.
Тик-так, тик-так килә сәгать,
Вакыт чормап алды мине.
Алга чорнап алып очты,
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Төзәлгәндер инде, дидем,
Әрнүләрем басылгач.
Йөрәк ярам чәнчеп куйды
Яз бөреләр ачылгач.
Җилләр булып исәм искәндә,
Гөлләр булып үсәм үскәндә:
Сулар булып агам акканда,
Таулар булып басам басканда.
Мин һаманда унсигездә кебек,
Бер нәрсә дә үзгәрмәде кебек:
Кояш бата — һаман әлекке,
Таңнар ата — һаман әлекке.
Добавлено Almaz в Втр, 06/08/2013 — 18:46
Кайда барма чын дусларны табам,
Дуслар белән озын юл кыска,
Әллә җирдә дуслар күп булганга,
Мин тормышка гашыйк, томышка.
Йөзеп барам! Миңа каршы
Аҗгырып килә дулкын.
Күтәреп бәрде дә мине,
Давам итте үз юлын.
Ашыгамын. Кешеләргә
Әйтә торган сүзләрем бар.
Ашыгамын. Алларымда
Артыласы үрләрем бар.
Шомырт күпереп чəчәк атсынмы,
Җирне каплап тəүге кар япсынмы —
Хыял илтə бала чакларыма,
Яшьлегемə, туган якларыма…
Бу дөнъяны өзелеп яратам мин,
Көтеп алам һәр көн иртәсен.
Килә минем туган илкәемне
Әкиятләрдән күркәм итәсе.