Кайтыгызчы, кыр казлары
Кыр казлары кыйгак-кыйгак,
Үзәк өзгеч тавышлары.
Арабызда кош юллары
Кавыштыра язмышларны.
Кыр казлары кыйгак-кыйгак,
Үзәк өзгеч тавышлары.
Арабызда кош юллары
Кавыштыра язмышларны.
Туган җирне бизәп, Чәрмәсән,
Уралып агасың.
Ярларга түгел дулкыннарың,
Йөрәккә кагасың.
Биектау — Казан артында,
Юктыр күрми киткәннәр.
Монда чәчкәләр дә безнең
Очрашуны көткәннәр.
Чайкала дулкыннар, чайкала,
Офыктан офыкка ашкынып.
Җиремдә чал диңгез күңел дә,
Калкынды башаклар ташкыны.
Кая барма — җирдә матурлыклар,
Без — шул Җирдә туып үскәннәр.
Безгә кадәр, безгә кадәр дә бит
Җиргә күпме килеп киткәннәр.
Кош баласы канат белән туа,
Һаваларга менеп югала.
Кешеләр дә кош баласы кебек
Үз язмышын эзләп юл ала.
Туган авылым уртасында
Бер гади генә өйдә.
Кайтыр диеп ераклардан
Мине әнием көтә.
Утларын яктыртып куя,
Тәрәз төбендә кичен.
Бала кайтып өй яныннан
Узып китимәсен өчен.
Яз көннәренә олы ямь өстәп,
Аккошлар кайтты син киткән яктан.
Сәламнәреңне алар әйтмиләр
Миңа ерактан, миңа ерактан.
Чияләрең чәчәк атканда,
Чияләргә томан ятканда,
Сиңа юлны табасы иде,
Чияң булып каласы иде.
Чигүчы кыз сиңа ни булды,
Күз тидеме әллә үзеңә?
Нигә-нигә бүген җипләрең
Йә чуала, йәки өзелә.
Туры килми энә күзенә.