Умырзая чәчәк атканда
Умырзая чәчәк аткан чакта
Ялгыз йөрим урман буенда,
Күңелләрем ләкин ялгыз түгел,
Син буласың һаман уемда.
Умырзая чәчәк аткан чакта
Ялгыз йөрим урман буенда,
Күңелләрем ләкин ялгыз түгел,
Син буласың һаман уемда.
Җан җылымны кушып җырлар язам,
Назлы күңелләргә үтсен дип.
Мәхәббәтем булып үз халкыма
Моң-җырларым барып җитсен дип.
Юлыма чыгасың,
Кулларың сузасың,
Оныттың, кадерлем, дисең дә.
Онытылмый назларың,
Яшьлегем язлары
Исемдә, исемдә,
Исемдә, исемдә.
Күрдем кошлар киткәнен,
Сиздем көзләр җиткәнен.
Сизми калдым, күрми калдым
Яшьлегемнең үткәнен.
Ак мамыклар оча микән
Аккошлар кагынганда.
Җаннарымны кая куйыйм
Назларын сагынганда.
Кайттым туган якларыма
Җырчы кошлар кайтканда,
Кошлар моңына күмелеп,
Таңнар сызылып атканда.
Сабам минем-гүзәл ягым,
Әкиятләрдәй бала чагым,
Сиңа гына тарта гел күңел.
Мишәләргә кайтуларым,
Сызлып таңнар атуларын
Бер күрүе — үзе бер гомер.
Алларыма ник чыктың
Кулларымнан ник тоттың,
Күзләремә серле карап,
Дөньяларың оныттың?
Тәрәз төбем минем берничә,
Тәрәз саен яран гөл үсә.
Ал яраннар кебек алсулана
Бәгырькәем мине күрде исә.
Кошлар кайткан чак иде,
Сулар аккан чак иде;
Яшьлегебез яздай гөрләп
Чәчәк аткан чак иде.