Кошлар китә (беренче вариант)
Туган җирен ташлап кошлар китә,
Һаваларда кала сагыш-эз.
Сагышларны җиңгән изге җаннар
Туган җирнең бетмәс яме сез.
Туган җирен ташлап кошлар китә,
Һаваларда кала сагыш-эз.
Сагышларны җиңгән изге җаннар
Туган җирнең бетмәс яме сез.
Чуер ташлар түшәлсә дә,
Ятсың миңа син, кала.
Авылның яшел чирәмен
Сагына һәрбер бала.
Кендек каны бәйли икән
Иң якын туганнарны…
«Туганым!» — дип өзелеп торган,
Җан атып торганнарны.
Әниемнең бишек җырын көйләп
Туган якка ага чишмәләр.
Туган якның челтер чишмәләре
Балачакка алып китәләр.
Җир — өстеннән, әй өстеннән,
Йолдызлардан эзләдем.
Мин яныңда йөреүемне,
Ник син җаным белмәдең.
Хушлашсакта сөю булып,
Калырмын йөрәгендә.
Зәңгәр сагыш булып төнен
Керемен төшләреңә.
Матур күзләрең өстендә
Керфекләрең ук кебек.
Синдәй күзләр җирдә түгел,
Җиһанда да юк кебек.
Яшел яз җиткәч,
Чәчәкләр аткач,
Юлларымда ин сине очраттым,
Бер кем сине миндәй яратмас,
Бер кем сиңә миндәй җан атмас.
Күзләрең якты йолдыздай,
Нурлы кояштай якты.
Синең күзләр йөрәгемдә
Мәхәббәт утын якты.