Ялгыз калмагыз
Ялгызларның җыры моңлы була,
Ялгыз хәлен белми парлылар.
Яраланган гөлләр иртә шиңә
Шуңа микән бераз зарлылар.
Ялгызларның җыры моңлы була,
Ялгыз хәлен белми парлылар.
Яраланган гөлләр иртә шиңә
Шуңа микән бераз зарлылар.
Яшьлегемнең язын, мәхәббәтем назын,
Йөрәккәем һаман сагына.
Син кайда соң иркәм? Көтәм кичен, иртән,
Күрешәсе иде тагы да.
Канатланып кайттым сиңа
Туып үскән яҡларым.
Мине сагынып каршы алды
Ерак бала чакларым.
Синсез үткән гомерләрем,
Гел кояшсыз көннәрем.
Йөрәгемдә һич тынгы юк,
Кар-буранлы көннәрем.
Тынгы бирми тынгы бирми
Сине сагынуларым,
Үзәкләрне өзә инде
Син дип сызлануларым!
Син — минем ал таңым, эзләгән язмышым,
Кердең бит күңелгә, китмәскә гомергә.
Хыялда яшәгән, яшендәй яшьнәгән
Ут булып балкыдың йөрәгем түрендә!
Сиңа барыр юллар урау,
Тауларны бар үтәсе.
Үр артыннан үрләр тора.
Бар бит барып җитәсе.
Кичә тагын су буена төштем,
Таныш сукмаклардан атладым.
Ярдан-ярга күпме эзләсәм дә
Сабый бала чакны тапмадым.
Тормыш, шатлык, кайгылар да,
Сынаулардан тора гел.
Көннәр төрле булсалар да,
Якын безгә һәр мизгел.
Җиңү көне иң зур бәйрәм бит ул,
Дүрт күз белән зарыгып көткән көн.
Күпме кайгы, югалтулар аша
Илгә шатлык алып килгән көн.