Урман эчләрендә урман
Урман эчләрендә урман,
Каен белән карама.
Янам синең утларыңда,
Ниләр табыйм дәвага?
Урман эчләрендә урман,
Каен белән карама.
Янам синең утларыңда,
Ниләр табыйм дәвага?
Җырларым сыймый җаныма,
Чыгамын болыннарга.
Урманнарда йөрим җырлап,
Өзелеп сагынганда.
Агыйделкәй ак микән,
Бездән бик ерак микән?
Хатлар саен сөям диеп
Язулары хак микән?
Ун ел гомер узып киткән,
Минуты да калмаган.
Секундлары тик-так килеп,
Галәмнәргә таралган.
Ай урагың салып иңбашыңа,
Кояш нурларыннан нур алдың;
Кояш нурларыннан нур алдың да
Салкын чишмәләрдән су алдың.
Нигә, нигә синең шаян күзләр
Күзләремә болай багалар?
Нинди көчләр, сөйлә, нинди көчләр
Керфек очларыңнан тамалар?
«Үзең һәрчак кояш», — дисез дә,
Белмисез күңелдә ни барын.
Дусларга табам мин җылы сүз,
Башымнан ашса да үз кайгым.
Ике иңдә ике фәрештәдәй
Язмыш үзе биргән ике кешем!
Шатлык, кайгыларны бүлешүчем!
Уң як күршем, минем сул як күршем!
Сез дә минем кебек үзгәргәнсез,
Сез дә минем кебек арыгансыз.
Сез дә минем кебек кош сайравын,
Тыңлый-тыңлый телсез калгансыз.
Мәк чәчәге, мәк чәчәге,
Мәк чәчәге ал-көрән.
Күкрәгемдә җаным ничек,
Мин сезне шулай күрәм.