Уртаклаш кешенең кайгысын

«Үзең һәрчак кояш», — дисез дә,
Белмисез күңелдә ни барын.
Дусларга табам мин җылы сүз,
Башымнан ашса да үз кайгым.

Ут күршеләрем

Ике иңдә ике фәрештәдәй
Язмыш үзе биргән ике кешем!
Шатлык, кайгыларны бүлешүчем!
Уң як күршем, минем сул як күршем!

Утыраек әле чак кына

Сез дә минем кебек үзгәргәнсез,
Сез дә минем кебек арыгансыз.
Сез дә минем кебек кош сайравын,
Тыңлый-тыңлый телсез калгансыз.