Туганнарыма
Дөньяда бар үксез калган
Назга мохтаҗ ятимнәр.
Балаларын ташлап киткән
Әтиләр бар, Әниләр.
Дөньяда бар үксез калган
Назга мохтаҗ ятимнәр.
Балаларын ташлап киткән
Әтиләр бар, Әниләр.
Кайт, туганым, туган авылыңа,
Язгы кичләр калсын күңелдә.
Ташкыны да, болыты да газиз,
Нурлы кояш балкый күгендә.
Син әле йоклыйсың, кызым,
Тәмле төш күреп.
Таң җилләре назлый сине
Бүлмәңә кереп.
Уйный алар парлап үргән
Толымыңны сүтеп.
Уяныр, дип, курчакларың
Утыра көтеп.
Иркәләрсең син аларны
Әкият сөйләп…
Күгәрченнәр гөрли сиңа,
Тыныч көн теләп.
Син безне тудырдың, үстердең,
Тик сиңа бурычлы мәңге без.
Юк бит ул тагын бер синдәй җир —
Язың — яз! Җәең — җәй! Көзең — көз!
Йөзендәге якты нурдан таныйм
Мин кайда да татар егетен.
Кыя бөркетедәй адымнарын,
Ыспай гәүдә, килбәт-килешен.
Атлыйсың салмак кына син
Сукмагыннан тарихның.
Беркемгә ачу тотмыйча,
Үткәнеңне барлыйсың.
Төрле яктан тарткалыйлар,
Тырышып бүлгәләргә.
Бөеклегеңне яшереп
Караңгы күләгәгә.
Иртән әни уята:
— Кызым, хәерле иртә!
Шул тылсымлы сүз мине
Көн буе саклап йөртә.
Әби мәктәпкә озата:
— Кызым, — дип, — хәерле юл!
Әбием изге күңелле,
Гел хәерле була юл.
Чәчкәләр җыйганда
Хәтфәдәй тугайда
Тургайларның ңырын тыңладым
Күңелем тулганга,
Көй таныш булганга
Аларга кушылып җырладым
Булмый унап машина да
Берүзем.
Күрүче юк, ишетүче
Бер сүзем!
Ничек мәктәпкә йөрермен
Берүзем?
Кызыга туганлыларга
Гел күзем.
Нинди генә гармуннар юк,
Безнең татар халкында.
Тальян,баян,бик күп алар,
Саный китсәң барсында.