Хәтерлисең микән
Кем беренче булып сиңа күз төшерде,
Язларны да көтми гөлләр өзеп бирде,
Бердәнберем диеп, сине сөям диеп,
Синең өчен янып-өзгәләнеп йөрде?
Кем беренче булып сиңа күз төшерде,
Язларны да көтми гөлләр өзеп бирде,
Бердәнберем диеп, сине сөям диеп,
Синең өчен янып-өзгәләнеп йөрде?
Ямьле җәй үтте,
Салкын көз җитте.
Кошлар да китте
Җылы якка.
Очар кош булып,
Сагышка салып,
Син дә киттең шул
Бик еракка.
Тәрәзәләрдән ай караган,
Түшләренә мәрҗән кадаган;
Алтын гына микән, ай, бу дөнъя,
Җаныем кебек Хәйрүләкәй,
Былбыл булып сайра әле,
Көмеш кенә микән шул бу дөнъя?
Бүген генә килгән көннәр сиңа
Бүләк итә кайгы-карасын.
Ай нурыннан рәсемең ясар идем,
Ай нурларын кулыма тоталсам;
Таң җырларын сиңа, сиңа җырлар идем,
Таң җырларын әгәр оталсам.
Ай нурыннан рәсемең ясар идем,
Ай нурларын кулыма тоталсам;
Таң җырларын сиңа, сиңа җырлар идем,
Таң җырларын әгәр оталсам.
Төн, төшләремдә бер кыз килә.
Кыз кай яктан син? Исемең кем?
Бер кердең төшемә…
Бутадың, күңелне туздырдың,
Сулышым — син генә…
Хыял кызы…
Күтәрелдем биек түбәләргә,
Сәлам бирде миңа шан-шөһрәтләр.
Тауга карап, тау буласым килде.
Эх, хыялым минем — шул таулар.
Юллар буйлап, уйлар уйлап,
Алыс китеп барганда,
Көтәм сине, очраттым мин,
Еллар үткәч, бер таңда.