Безнең күңел (икенче вариант)
Безнең күңел нигә моңлы икән,
Моң чишмәсе белән тулганмы?
Бүгенгедән үткәннәргә карап,
Сагынамы әллә узганны?
Безнең күңел нигә моңлы икән,
Моң чишмәсе белән тулганмы?
Бүгенгедән үткәннәргә карап,
Сагынамы әллә узганны?
Иртән торгач мөселманның
Тәүге сузе-бисмилла.
Бисмилланы әйтсә генә
Күңеленә хуш була.
Бисмилланы кабатласаң
Савап була, эш уңа.
Безгә күктән иңдерелгән
Тылсымлы сүз-бисмилла!
Ничәнче кат инде (тагын) язлар килде
Чәчәкләргә җирне күмделәр.
Һаман шулай бер күрергә зарыгып
Яшәр микән безнең күңелләр?!..
Мәрҗән тезгән кашмауыңа
Тәңкәләрен кем таккан?
Ниләр көйли биегәндә
Кара да көмеш алкаң?
Гафу итмәм сине, үземне,
Исраф итсәк әгәр гомерне.
Яшәү үзе бәхет түгелме?!.
Гөлгә күмик әле күңелне.
Сөюләрем көчле,
Һәтәр яшен төсле,
Сак бул, син, ут белән уйнама!
Вәгъдәләрең бозсаң,
Ятларга кул сузсаң,
«Гафү итәр бу!» — дип уйлама.
Шәһәргә килеп адашкан
Бер авыл баласы мин.
Елап калган әнкәемнең
Йөрәге ярасы мин.
Һаман шул булса да йөрәк,
Шул ук булса да күңел.
Мин элекке була алмам —
Син дә элекке түгел.
Шәһәргә (калага) килеп адашкан
Бер авыл баласы мин.
Елап калган әнкәемнең
Йөрәге ярасы мин.
Бир шифаны җаныма, бир шифаны тәнемә,
Бир озын гомеремне гыбадәт кылыума,
Бер Аллам сиңа ышанам, бер сиңа мин таянам,
Ташлама мине газизем рахманлы рәхимеңнән.
Буйсындыр мине үзеңә, үткече сынау биреп,
Юлымны якты киң ярат, хәерле гыйлем ачып,
Бир миңа ихлас сөюне, күңлемне йомшартырга,
Күкрәгемне киң, юмарт кыл кешеләр яратырга.