Теләр идем…
Тау астында җырлап чишмә ага,
Камышлыкка кереп югала,
Татлы суы, дәртле җыры белән
Гөлчәчәкле җирне сугара.
Композиторы на букву: Ә
Сөеклем
Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!
Сүнмәс җырым син
Юлыма чыгасың,
Кулларың сузасың,
Оныттың, кадерлем, дисең дә.
Онытылмый назларың,
Яшьлегем язлары
Исемдә, исемдә,
Исемдә, исемдә.
Син булмас
Сиңа кайтып сыена торган идем,
Карашлар өшеткән чагымда,
Йөрәккәем югалтты терәген,
Сыенырмын инде кемнәргә,
Җаным газап чиккән төннәрдә.
Сагынуларым шулдыр, күрәсең (беренче вариант)
Нинди хәлдер…
Чишмә җырласа да,
Шауласа да Идел камышы,
Ишетелә синең тавышың;
Сулкылдатып йөрәк сагышын.
Ишетелә синең тавышың,
Сулкылдатып,
Сулкылдатып
Йөрәк сагышын!
Сагындым
Идел буйларына тагын
Әйләнеп кайтсам иде,
Ал чәчәкләр арасында
Бер җырлап ятсам иде.
Нигә мин ятим?
Берничек тә аңлый алмыйм,
Мәңгелек утта янам.
Йөрәгемнең яралары
Көчәя бара һаман.
Күңелем түрендә
Урманнарым, кырларымны
Мин бик сагындым.
Җилләре дә шифа миңа
Туган ягымның.
Күңелгә шулай тоела
Яз көне яфрак яра тал,
Көз килгәч яме коела,
Һәрвакыт язгы чәчәк син,
Күнелгә шулай тоела.
Күзләреңә карап туялмадым
Күзләреңә карап туялмадым,
Әйтә алмадым әйтер сүземне.
Минутларым еллар кебек озын,
Ярый әле йөрәк түземле.
