Карлыгачта хәбәрем юк
Басудагы полосаны
Никтер урман димиләр,
Синең шомырттай күзләрең
Төн йокысы бирмиләр.
Я бозлы суга саласың,
Я утта яндырасың,
Я күккә алып очасың,
Я ташлап калдырасың.
Басудагы полосаны
Никтер урман димиләр,
Синең шомырттай күзләрең
Төн йокысы бирмиләр.
Я бозлы суга саласың,
Я утта яндырасың,
Я күккә алып очасың,
Я ташлап калдырасың.
Язлар җиткән саен моңсулана,
Сагышлана бара йөрәгем.
Мин бер таңда назлы җилләр аша
Яшьлегемә хәбәр җибәрдем.
Акты ярсып кар сулары,
Карап тордым акканын.
Кабат атты ак чәчәкләр,
Тик син генә кайтмадың.
Җаным тулы сагыш,
Кагылмагыз ялгыш,
Яшем тора атылып чыгарга.
Сорамагыз, нигә
Йөрәк әрни, көя.
Ничек кенә, ничек чыдарга?
Исемеңне язган идем
Кышын яуган карларга,
Алар түзми эреп акты
Инде әллә кайларга.
Колышчыдан күчеп килгән
Нариман кешеләре.
Җиң сызганып авыл салган
Баһадир егетләре.
Ходай биргән шушы җирдә
Безгә гомер итәсе.
Бар монда Камчат урманы,
Александр чишмәсе.
Бер генә урамлы идең,
Минем өчен зур идең.
Берничә өең калса да,
Син дөньяда юк инде.
Авыл үрен менеп җитәр-җитмәс
Күз алларым китте яктырып.
Әй Минзәләм, туган йортым кебек
Син торасың үзеңә чакырып.
Әнкәемнең чулпы тавышлары,
Әткәемнең чалгы янавы
Колакларда, йөрәкләрдә чыңлый,
Онытып булмый, булмый аларны.
Иделе киң, диңгезгә тиң,
Ямьле безнең туган ягыбыз.
Башка бер ил кирәк түгел,
Шунда үтсен тормыш юлыбыз.