Ак калфак җыры
Ак калфыгыңның чуклары
Көдрә чәчкәйләреңә төште.
Синең лә миңа буласың юк,
Мәхәббәтем сиңа ник төште.
Ак калфыгыңның чуклары
Көдрә чәчкәйләреңә төште.
Синең лә миңа буласың юк,
Мәхәббәтем сиңа ник төште.
Айлы кичне яратам мин,
Кошлар сайрап торганда.
Ай тулганда, җил тынганда,
Син янымда булганда.
Җир йөзе күмелә нурга,
Җырлыйсы килә шунда.
Карыймын да тулган айга,
Сагышымнан ул саргая:
«Яртмый шул, яратмый!» — дип моңлансаң.
Тики-так, тики-тики-так, тики-так,
Килә сәгать, килә сәгать.
Тик-так, тик-так килә сәгать,
Вакыт чормап алды мине.
Алга чорнап алып очты,
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Җилләр булып исәм искәндә,
Гөлләр булып үсәм үскәндә:
Сулар булып агам акканда,
Таулар булып басам басканда.
Мин һаманда унсигездә кебек,
Бер нәрсә дә үзгәрмәде кебек:
Кояш бата — һаман әлекке,
Таңнар ата — һаман әлекке.
Ташлар ватып, таулар актарганда
Сез булырсыз минем күңелдә (уемда).
Эштән арып, яллар иткән чакта
Сез булырсыз минем телемдә.
Добавлено Almaz в Втр, 06/08/2013 — 18:46
Кайда барма чын дусларны табам,
Дуслар белән озын юл кыска,
Әллә җирдә дуслар күп булганга,
Мин тормышка гашыйк, томышка.
Йөзеп барам! Миңа каршы
Аҗгырып килә дулкын.
Күтәреп бәрде дә мине,
Давам итте үз юлын.
Язмыш шулай язган безгә —
Җирдә гомер итәбез.
Дөнья буйлап, гомер буйлап
Сәфәр чыгып китәбез.