Миләүшә (икенче вариант)
Бакчабызда әңер төшкәч
Кызлар серен сөйләшә, сөйләшә.
Иң шаяны әйткән сүзгә
Барысы да көлешә, көлешә.
Бакчабызда әңер төшкәч
Кызлар серен сөйләшә, сөйләшә.
Иң шаяны әйткән сүзгә
Барысы да көлешә, көлешә.
Давылны давыл димәм,
Явымны явын димәм,
Таш яуса да, таш яуса да чыдармын,
Сиңа юлга, сиңа юлга
Чыгармын, чыгармын.
Кәккүк кычкыра урманда яз килгәч,
Җир яшәргәч, кырларда гөл үскәч;
Чут-чут итеп тирәкләрдә сандугач сайрый,
Шул чагында йөрәкләрдә яңа дәрт кайный…
Нигә ул шулай?..
Кәккүк тавышын ишетәсеңме урманда,
Кем өчен ул анда шул чаклы моңлана?
Кемне сагына ул һаман, хәсрәте бик яман,
Өзгәләнә, яна ул тәмам, зарлана бичара.
Ул да шул, мескенкәй, сагынадыр кошкаен,
Иң матур, иң якын, җан өзгеч дускаен, дускаен.
Кәккүк тавышы моңлы диеп, ямансулама, дустым,
Моңлан, дип аңа үзем куштым.
Их, моңлан, кәккүгем, урманда!
Кәккүк тавышы бигрәк матур тыңларга:
Күк-күк, күк-кү, күк-кү!
Кәккүкләрне сайратырлык мәхәббәтем бар сиңа.
Тыңла, иркәм, гөл генәм, кәккүк тавышын бер генә:
Күк-күк, күк-кү, күк-кү!
Кәккүкләрне монлатырлык мәхәббәтем бар сиңа.
Чәчәкләре сулган бакчаларда
Ак каенны салкын җил үбә.
Сине юксынудан минем тальян
Урамнарга моңлы җыр сибә.
Үз хәлемне үзем белми
Күзләреңә бактым.
Уйларымның бөтенесен
Күзләреңнән таптым.
Үз хәлемне үзем белми, үзем белми,
Уйларымның бөтенесен
Күзләреңнән таптым.
Көзге салкыннарда адашырлык
Язгы назлар барын сиздеңме?
Ятлар түгел, үзебездә белми
Күпме көттек, көттек бу мизгелне.
Күзләреңә карап туя алмадым,
Әйтә алмадым әйтер сүземне.
Һәр минутым йылдар кеүек оҙон,
Ярай әле йөрәк түҙемле…
Күзләреңне, күзләреңне, Күзләреңне күзләмим. Мин матурлыгыңны синең Күзләреңнән эзләмим. Алларын бирсәң икән, Гөлләрен бирсәң икән. Сагынган минутларымда Ашкынып килсәң икән. Күзләреңне күзләмим дип, Алдый гына башладым. Күз алдымнан китми бер дә Ягымлы карашларың. Алларын бирсәң икән, Гөлләрен бирсәң икән. Сагынган минутларымда Ашкынып килсәң икән. Гөл сулары сибәр идем Син йөргән эзләреңә. Бар матурлыкны җыйгансың Сихерле … Читать далее
Син сорама «Хәлең ничек?» — диеп,
Яшимен мин сабыр итә — итә.
Белсәң килсә минем хәлләремне,
Күзләремә кара, шул да җитә.
Син ураган юлны мин урыймын,
Эзләреңә түгәм күз нурын.
Син сулаган язны мин сулыймын,