Әй, гомер!
Үрләргә менәсем бар,
Гөлләрне өзәсем бар.
Үргә менеп, ләззәтләнеп,
Дөнъяны күзлисем бар.
Үрләргә менәсем бар,
Гөлләрне өзәсем бар.
Үргә менеп, ләззәтләнеп,
Дөнъяны күзлисем бар.
Үпкәләмә еллар үткәнгә
Ярты гомер үтеп киткәнгә
Үпкәләмә көзгеләргә карап
Чәчләргә кыраулар төшкәнгә
Өзгәләнә җаным,
Өзгәләнә тагын.
Телгәләнә йөрәк, теленә.
Өзелергә торган
Сары яфрак сыман
Кереп барам гомер көзенә.
Күңелең китек булса да,
Булса да тирән яра,
Керфегең түбән кадама,
Аккан суларга кара.
Сыналадыр безнең җаннар,
Авырлыклар да гына.
Авырлыклар булган җирдә,
Сабырлыклар да була.
Атлар булып чабып килә
Җир йөзенә яңа еллар.
Яңа еллар ачып куйган
Безнең бәхет өчен юллар.
Иске елның соңгы киче, соңгы төне.
Уникегә якынлаша сәгать теле.
Бар җиһанда өр-яңа ел туып килә,
Бәхет-шатлык алып килсен һәрбер көне!
Тауны ярып аккан чишмәләрнең,
Араларда булсын сафлыгы.
Бер-берегез өчен күңелләрнең
Тәүге яуган кардай аклыгы.
Туй күлмәге ак ефәктән,
Кызлар — гүя аккошлар.
Аклык бит ул, сафлык бит ул,
Яусын, әйдә, алкышлар!
Бүләк булып барсын җырым
Синең туган көнеңә,
Ак теләкләр кушып бирәм
Ак гөлләр бәйләменә.