Яшермә гөлләреңне
Кая куйдың гөлләреңне
Тәрәз төбеннән алып?
Кемнәр белән серләшерсең
Япа-ялгызың калып?
Кая куйдың гөлләреңне
Тәрәз төбеннән алып?
Кемнәр белән серләшерсең
Япа-ялгызың калып?
Нигә минем тарафка тик
Бер күз салып үтмисең,
Әллә чынлап күрмисең син,
Әллә юри үртисең.
Гөмерлеккә диеп сөйдем сине,
Йөрәк бары сине яратты.
Күпме айлар кичләр узды бергә,
Ә беркөнне синсез таң атты.
Яратам, дисең син, шуның өчен
Бар дөньямны онытам, дисең син.
Юк, иркәм, син онытма дөньяны, шул дөньяда
Мин яшим бит, онытма син аны.
Шаян кар бөртегем минем,
Хисләрнең буранлысы!
Шашып гашыйк йөрәкләргә
Киртәләр буламы соң?!
Күзләремә карыйсың
Анда ниләр саныйсың
Тылыйсың да ишетмисең
Әллә ниләр уйлыйсың.
Яннарыма кил әле
Кулларыңны бир әле
Башкалар белә алмаган
Серләремне бел әле!
Ямьле язда әллә тугангамы,
Язлар килсә, яшьним, тереләм,
Өметемнең соңгы чаткысыннан
Дөрләп янган учак тергезәм.
Бер күрүдә сине яраттым,
Бигърәкләр дә инде охшаттым.
Син бары шаярдың, көлдең,
Килмә син, йөрмә дидең.
Тулган айда нурлы йөзләрең,
Күреп туймый сине күзләрем.
Чынга ал син хисләремне,
Ямьле ит кичләремне.
Сагыш сары димә,
Гомер буе янып көймә.
Кабат уйный нурлар,
Ага (кайный) ташкын сулар.
Кайчакларда бу тормышны булмый шул аңлап,
Сине түгел, үз-үземне яшим мин алдап,
Үзем, юк, дигән булсам да, син миңа кирәк,
Бер-берсенә каршы килә — акыл һәм йөрәк.