Яратканнар гына аңлар мине

Гөмерлеккә диеп сөйдем сине,
Йөрәк бары сине яратты.
Күпме айлар кичләр узды бергә,
Ә беркөнне синсез таң атты.

Яратам, дисең син

Яратам, дисең син, шуның өчен
Бар дөньямны онытам, дисең син.
Юк, иркәм, син онытма дөньяны, шул дөньяда
Мин яшим бит, онытма син аны.

Яннарыма кил әле

Күзләремә карыйсың
Анда ниләр саныйсың
Тылыйсың да ишетмисең
Әллә ниләр уйлыйсың.
Яннарыма кил әле
Кулларыңны бир әле
Башкалар белә алмаган
Серләремне бел әле!

Ялгыз учак

Ямьле язда әллә тугангамы,
Язлар килсә, яшьним, тереләм,
Өметемнең соңгы чаткысыннан
Дөрләп янган учак тергезәм.

Язмышымның бүләге

Бер күрүдә сине яраттым,
Бигърәкләр дә инде охшаттым.
Син бары шаярдың, көлдең,
Килмә син, йөрмә дидең.
Тулган айда нурлы йөзләрең,
Күреп туймый сине күзләрем.
Чынга ал син хисләремне,
Ямьле ит кичләремне.

Юк, юк

Кайчакларда бу тормышны булмый шул аңлап,
Сине түгел, үз-үземне яшим мин алдап,
Үзем, юк, дигән булсам да, син миңа кирәк,
Бер-берсенә каршы килә — акыл һәм йөрәк.