Синең серең — минем серем.
Күзләребез күрешкәндә
Ул нинди мизгел иде?!.
Яшьнәде дә, йөрәкләрдә
Уртак сер яшеренде.
Гөлсәрвәр
Никах көне
Тормышымны үзгәртерлек итеп,
Гашыйк иттең мине үзеңә.
Әткәй-әнкәй фатихасы белән
Билгеләдек никах көнен дә.
Кияү белән кәләш
Өй түрендә — кияү белән кәләш,
Искитмәле матур туй бүген.
Әйтепләр дә булмый торган хисләр
Яулап алган яшьләр күңелен.
Кем идең син
Үтеп киткән чакта гына
Күрсәм дә күзләреңне,
Мөмкин түгел оныту да,
Биләдең йөрәгемне.
Аңладым
Мин кайчандыр сине югалтудан
Уйларыма кереп югалдым
Хисләремне, сине яратуны
Бәллүр кебек диеп уйладым.
Ак бәхет теләрмен
«Башка берәү булгач уйларымда,
Бөтенләйгә кит син!» — диямен.
«Ак бәхетләр теләп, юлларына
Ап-ак ромашкалар сибәрмен.
«Ә ул кайда?!» — дигән дусларыма:
«Яратмый ул мине!» — диярмен.
Өемә шатлык тулсын
Матур гөлләр үстерәмен,
Өемә бәхет теләп,
Ул гөлләрнең гомерләре
Миннән икәнен белеп.
Өебездә һәммәбезгә
Шатлык бирсен гөлләрем.
Ямьле булсын өебез дә,
Шуны тели йөрәгем.
Соңгы димә
«Соңгы чәчәк, соңгы гөлләр», — димә?!.
Тик быелга алар соңгысы…
Кышлар үткәч, яңа язлар килер,
Гөлләрнең дә булыр яңасы.
Бәхетем шаһзадәсе
Шундый гүзәл төш күрдем,
Бер хан кызы мин анда.
«Насыйп ярым — син!» — диеп
Эндәште бер шаhзадә.
Бәхетлеләр саклый гаиләне
«Саклый ул гаиләне,
Ни булса да түзә;
Йөрәкләре көчле», — димәгез.
Хатын-кыз күңеле
Бәллүр кебек кенә,
Авыр сүзләр аңа әйтмәгез.
