Үзем аңлап алдым
«Сиңа атап яздым бу көйне» — дип
Миңа матур Бер көй уйнадың.
Яратулы назлы караш белән
Минем йөрәгемне яуладың.
Гөлсәрвәр
Озак яшә, әнкәй, шатлык белән
Ап-ак чәчләреңне тарап үргән чакта
Уйлыйсыңдыр әнкәй безнең хакта.
Төбәп күзләреңне безнең кайтыр юлга
Көтәсеңдер инде һәрбер ялда.
Яшьлек җыры
Ничә еллар аша, урап юллар узып,
Яшьлек яры белән табыштык.
Күп ялгышлар аша, ялгызлыкка түзеп,
Бәхет өченгәме кавыштык.
Яши алырмынмы мин синсез?
Сине күрдем чишмә буйларында,
Болыннардан кайтып барышлый.
Без кавышып, гомер юлларында
Яши алырбызмы ялгышмый?..
Тик бер адым
Тик бер адым калды, тик бер адым
Син атларга аны кыймадың.
Мин яраттым сине, тик син үзең
Назларыма ирек куймадың.
Матур кош
Гөлбакчама килеп
Матур кош кунды…
Күзәттем мин оны сокланып…
Ул озак тормады, күккә очты.
«Син оча күр», — дидем, — сакланып?!
Ул озак тормады, күккә очты.
«Син оча күр», — дидем, — сакланып?!
Парлы үтсен гомерләр
«Гүзәл дөнья, серле дөнья,
Дөнья түгәрәк!» — диләр.
Дөньяның бар ямен тоя
Парлашып яши кемнәр.
Урман егете
Урманнарның серен яшергәнме?
Бигрәк серле яшел күзләрең!
Мин аларга карап туймас идем,
Назлап үбәр идем үзләрен.
Тимәсен тик күзләрем
Эзләде, үз тиңемне эзләде,
Өметен өзмәде,
Үз ярымны эзләде җаным…
Эзләдем, күпме еллар эзләдем,
Якты булды хыялым,
Сагынышлар эзләдем аңы…
Сөю нуры
Сизәсеңме икән үзең шуны?..
Мин әйтмичә генә яратам…
Җиткәндә дә гомерләрнең соңы,
Син булырсың минем йөрәктә…
