Истәлеккә бер җыр бүләк итәм
Үтмәс тесле иде бергә чаклар,
Мәңгелек җәй иде йөрәктә.
Кошлар китеп бара безнең яктан,
Моң калдырып туган төбәктә.
Үтмәс тесле иде бергә чаклар,
Мәңгелек җәй иде йөрәктә.
Кошлар китеп бара безнең яктан,
Моң калдырып туган төбәктә.
Хәтеремдә: ул көн аяз иде,
Күкрәп үскән иде чәчкәләр.
Шаян карашларың йөрәгемә
Мәхәббәттән гөлләр чәчтеләр.
Ниләр булды икән, таңга кадәр иркәм
Сагыш тулы бер моңны уйнадым.
Гармун белән бергә күңел өзгәләнә,
Аерылу көе дип уйладым.
Ашыкма син! Ерагайма!
Үткәннәрнең моңын кем тыңлар?
Балачагың гөрләп үткән инеш буйларында
Зарыгып көтә сине, сагынып, бөдрә таллар.
Таң атканда, салкын чишмә буенда,
Очраштык без иркәм белән тагын да.
Күктә болыт тулган иде,
Сандугач та тынган иде,
Без аерылып киткән чагында.
Бик сагынган чакларымда
Төшләремә керсәңче.
«Сагыш төсе нинди була?» —
Йөзләремдә күрсәңче! Әе! (Әе, әе!)
«Сагыш төсе нинди була?» —
Йөзләремдә күрсәңче!
Зәңгәр күлмәкле чыршылар
Чумган ылыс исенә,
Җанга рәхәт, сихәт бирә
Ап-ак карның төсе дә.
Шаулы дулкын өсләренә ятып
Тибрәлгәндә диңгез кочагында
Колагымда чыңлап чишмә тавышы
Җанда җыр яралды шул чагында.
Ендовищи авылым матур,
Ике айлы мәчете.
Авылыма килеп керсәм
Арта минем бәхетем.
Утлар сүнеп тәрзәләрдә,
Яшьләр чыгып уенга,
Таңга кадәр пар-пар булып,
Йөредек су буенда.