Сиңа кадәр

Сызып ташлыйм сиңа кадәр булганнарны,
Хәтеремнән җуям синсез узганнарны,
Мине гафу итегез сез, алданганнар,
«Яратмады инде» — диеп зарланганнар, зарланганнар.

Сиңа гына әйтер сүзем бар

Киттең дә син, никтер югалдың,
Белмим, иркәм, кая юл алдың.
Бәхетлеме соң син, түгелме,
Шул бер сорау борчый күңелне.

Синең өчен (икенче вариант)

Йөрәкләрдән хисләр генә таша,
Ә күзләрдән назлар түгелә.
Синең өчен йолдыз кебек янам,
Кояш булам тормыш күгеңдә.

Син — минем кешем!

Син — минем язым,
Син — иң тәүге назым,
Умырзаялай балкыган талым.
Син — умырзаялай балкыган талым,
Син — минем язым!

Син — кояшым, син — аем

Син — кояшым, син — аем,
Син — минем йөрәк маем.
Яшәр өчен илһам алам
Мин синнән, җаныкаем.
Син — кояшым, син — аем,
Син — минем йөрәк маем.
Яшәр өчен илһам алам
Мин синнән, җаныкаем.

Син кайда?

Кайда син, кайда югалдың, 
Кай тарафларга юл алдың? 
Һәр таңны сиңа юрадым. 
Кайда син? 
Сагышлы җырлар җырлыйм, 
Яшьлекне сагынып елыймын. 
Кайларда җырым, юлым дим, 
Кайда син, кайда син?