Йөр син безнең урамнарда
Күк йөзендә, зәңгәр күк йөзендә, дустым,
Балкып торган йолдыз шикелле.
Яшь күңелем, яшь күңелем, сине эзли,
Сине көтә, минем сөйкемлем.
Күк йөзендә, зәңгәр күк йөзендә, дустым,
Балкып торган йолдыз шикелле.
Яшь күңелем, яшь күңелем, сине эзли,
Сине көтә, минем сөйкемлем.
Бу кайгылы хәлдә таң атамы әллә?..
Тагын өмет биреп ява кар.
Китмә, китмә, китмә.
Хушлашырга иртә,
Минем сиңа әйтер сүзем бар.
Торналар оча көньякка,
Тасма булып төзелеп.
Күк йөзеннән сибелә кебек,
Сагышлы моң төзелеп.
Мин чит кеше синең язмышымда,
Синең тормышыңда — мин хата!
Һаман башын иеп бара бирәм,
Каһәрләнгән тормыш юлында.
Синең хакта яшьлек хәтирәсе
Гомер җибен сүтә киредән.
Еллар аша сиңа эндәшәм мин:
Гел җиңеп яшәргә
Мәхәббәт өйрәтә —
Вәгъдәләр бирмә син,
Ышаныйк йөрәккә!
Йөрәккә!
Иренеңдә синең яз тәме,
Күзләреңдә һаман яз әле.
Синнән башка көннәр ямьсез бит,
Ялгыз диеп миңа яз әле.
Бераз гына вакыт тап әле,
Сөям диеп бер сүз яз әле.
Ялган булса булыр бу сүзең,
Алданырга әзер мин үзем.
Сөюгә суаган җанга
Мәхәббәт булып тулдың.
Синнән очратып уңдыммы,
Әллә бөтенләй туңдым?!
Каршымда сүрәтең тора,
Искә төшермәк булдым.
Сине очратып уңдыммы мин,
Әллә бөтенләй туңдым?!
Сусаганда челтер чишмәм булдың,
Касәләрем мөлдерәтеп тордың.
Күңелемдәге бозны эреттең син,
Хыялларым булып ирештең син.