Казанга килегез!
Сезнең белән күрешергә
Килдем мин ераклардан.
Җырлар белән, моңнар белән
Кайнар сәламнәр белән.
Сезнең белән күрешергә
Килдем мин ераклардан.
Җырлар белән, моңнар белән
Кайнар сәламнәр белән.
Юаталар мине сыйпап чәчләремне:
Сагышланма, сеңел, моңланма!
Язгы аҗаган кебек көтмәгәндә генә,
Кайтырмын күк туган ягыма.
Ай нурыннан рәсемең ясар идем,
Ай нурларын кулыма тоталсам;
Таң җырларын сиңа, сиңа җырлар идем,
Таң җырларын әгәр оталсам.
Матурым, иң матурым,
Кара, ачып, миңа туры.
Нишләсәм дә сиңа таба
Бара юлым.
Матурым, иң матурым,
Кара әле син миңа туры.
Нишләсәм дә сиңа таба
Бара юлым.
Төшләремә керә бөдрәләрең,
Чәчләреңдә (чәчләреңә) гелән (кереп) адашам.
Хыялларым эри ал таңнарда,
Таңнар охшаш синең карашка.
Әйләнә яфраклар, әйләнә, әйләнә,
Офыкта инде көз шәйләнә.
Без икәү булганда, булганда, булганда
Көзләрем язларга әйләнә.
Гомерем буе көттем бу сөюне
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар килсә (җитсә)-көттем тилереп.
Карлар ява, ява карлар,
Үтә көннәр, үтә атналар.
Ә мин көтәм, зарыгып көтәм,
Минем ярым, гөлчәчкәм.
Ялгыз гына бер төнем иде,
Җылы яңгыр иде урамда.
Күңелләрем тулы көй иде,
Бар дөнъям түгел урынында.
Язын чәчәк аткан агачларга,
бер туйганчы, бәгърем, бакмадым.
Ул агачлар инде җимеш бирде,
Ә син һаман, һаман кайтмадың.