Чәрмәсән
Туган җирне бизәп, Чәрмәсән,
Уралып агасың.
Ярларга түгел дулкыннарың,
Йөрәккә кагасың.
Туган җирне бизәп, Чәрмәсән,
Уралып агасың.
Ярларга түгел дулкыннарың,
Йөрәккә кагасың.
Чал Уралның итәгендә Гүзәл туган илкәем, Каялардан — далалардан, Җилә иркә җилкәем. Һай Урал, чал Урал — Син минем бердән-берем, Чал Урал, чал далам — Әй, газиз туган җирем!. Тиз каладан — калаларны Җырлый — җырлый урадым. Сәфәр гизеп-йөреп кайтып, Һәй Ауропа таныдым. Һай Урал, чал Урал — Син минем бердән-берем, Чал Урал, чал далам … Читать далее
Кама буйлары таллы,
Карап күзләрем талды.
Иркәм биргән кулъяулыкны
Шул таллар алып калды.
Әй гүзәлем Чаллы, Чаллы,
Йөрәкнең янган чагы.
Башкортстаным — туган җирем,
Җырлы каеннар иле.
Күккә ашкан горур таулар,
Кылганлы дала иле.
Кылганлы дала иле —
Башкортстаным — туган җирем.
Яшьлегемдәй яшел ул болын,
Һаман яши минем уемда.
Без өч малай айлы төннәрдә,
Атлар көттек елга буенда.
Яшь наратлар үскән болында.
Балтач болынында уйнап үстем,
Тәмле чишмә суларын эчтем.
Кая гына барып йөрсәм дә мин,
Туган ягым исемә төште.
Баулым таулы-таулы,
Тауларында шаулый
Җил-давылдан саклап, әй, урман!
Шунда бабам туган,
Буразналар ерган,
Мең хәсрәтен чәчеп моң урган.
Хыялымдай атка менеп,
Эх, бер чабасы иде.
Колындай балачагымны
Эзләп табасы иде.
Арчаларга тимер юллар илтә,
Урамнары аның бормалы.
Кайларда сез, урамнарга сыймас,
Гөрләп үткән яшьлек елларым.
Арча, арча, ятим калыр идем,
Синнән мине аерып алсалар.
Син зәңгәрсу — урман-кырлар ягы,
Казан арты — данлы Кырлай ягы.