Кыңгырау чәчәкләрне өзмәгез
Кыңгырау чәчәкләрне өзмәгез,
Болыннардан әгәр үтсәгез.
Алар сезгә бәхет теләрләр,
Башларыннан гына сөйсәгез.
Кыңгырау чәчәкләрне өзмәгез,
Болыннардан әгәр үтсәгез.
Алар сезгә бәхет теләрләр,
Башларыннан гына сөйсәгез.
Чәчәкләнеп, ак кар булып,
Ява җиргә җиһан нуры.
Кояшның бу — галәм тулып
Сагынып килгән кышкы җыры.
Тагын бер ел иңләп узды
Язмышым урамнарын.
Кайгыларны адаштыра
Яңа ел бураннары.
Ак умырзая кардан баш төрткән,
Елмая аңа шук кояш күктән.
Назланып кына ачыла бөре,
Ак умырзая — кызлар күңеле.
Айның язмышы
Төнгә бәйләнгән.
Кояш тирәли
Мәңге әйләнгән.
Толымы төннең
Чем-кара икән.
Күлмәген дә төн
Карадан теккән.
Елмаеп тик бер карадым —
Иделдә акты бозлар.
Күз карашым җылысында
Кызынды сылу кызлар.
Елмаюым ошамаган
Мин сөеп йөргән кызга.
Ут янып торган йөрәге
Әйләнде салкын бозга.
Тып-тын һава, нурлар ява,
Көн аяз.
Бар дөньяга нурлар сибеп
Килә яз.
Уза гомер, ага сулар,
Яр буенда карт өянке.
Өянкедә сайрый кошлар,
Сайрый өзеп, аһ, йөрәкне.
Акчарлаклар оча уйнап
Агым су өсләрендә.
Син җылы бирдең, туган як,
Иң якты хисләремә.
Син еракта, әллә кайда
Биектә идең.
Арабызга болыт керде,
Йолдызым минем.