Килереңә ышанам
Язлар килде тагын җиргә,
Сагышлану безгә нигә,
Йөрәк тибә көтеп үз парын.
Көтәм сине якты көндә,
Көтәм сине айлы төндә,
Кайларда син, күз ярым.
Язлар килде тагын җиргә,
Сагышлану безгә нигә,
Йөрәк тибә көтеп үз парын.
Көтәм сине якты көндә,
Көтәм сине айлы төндә,
Кайларда син, күз ярым.
Карашың әсир итә дә
Сүзеңнән эреп китәм.
Иркәм, назлы куеныңда
Сөю йомгагын сүтәм.
Аккан болытларга ерак офыкларга
Сәлам юллыйм алар артыннан.
Җаным бәргәләнә, меңгә телгәләнә,
Язам, ахры, язам акылдан.
Бәхет кошым, еракта син,
Тик шулай да йөрәктә син.
Исән генә булсын дигән
Теләктә мин, теләктә мин.
Белә идең бит син сиңа талпынганны,
Мәхаббәтнең тәмен синдә татыганны.
Күләгәдәй сине куып йөргәнемне,
Иркә күңелеңне хискә төргәнемне.
Язларда табылдың,
Иңемә сарылдың,
Яктыртып язмышым иртәсен.
«Үтәр» дип уйладым,
Ялгышты уйларым,
Гомергә син гашыйк иткәнсең.