Алып кит син серләремне…
Күңелләрем шашый кайчагында
Галәмемдә йолдыз атыла,
Серем сөйләр идем — кемем дә юк
Тик болытлар гына агыла.
Алтын тау эзләмәгез
Алтын тау эзләмәгез,
Көмеш тау эзләмәгез
Мөмкин түгел аның булуы.
Алтыннан кыймәтлерәк,
Көмештән кадерлерәк
Туганнарның бергә булуы.
Алсу розалар
Ел буе көткән бу туган көннәр
Нигә шулкадәр ашыгып узалар?
Моңсу күңелемне күтәрә бары
Син бүләк иткән алсу розалар.
Алсу (өченче вариант)
Ят шәһәрнең кичке урамнары,
Урамнарда тузан бураннары.
Шул буранда басып тора моңсу,
Сөембикә нәселеннән — матур Алсу.
Кемне көтә, ниләр өмет итә,
Юлдан матур машиналар үтә.
Онытылган бүген ана-ата,
Чибәр Алсу матур тәнен сата
Алмагачның ботагы
Бәхетне керпе үпкән дип, берәү йөри сүгенеп.
Күпме балык капмады дип, булмый бит инде үлеп.
Алданасым килеп тора
Күккүк, кәккүк, кәккүк саный
Гомеремнең калганлыгын.
Озак саный. Белеп торам
Мин аның наданлыгын.
Исәп-хисап дәресеннән
“Икеле” алганлыгын,
Ырымнарның юраулары,
Гомүмән ялганлыгын.
Алабута
Җәйнең эссе матур көнендә
Бер хатын түтәлгә иелгән.
Чүп утый, ашыкмыйча, ипләп —
Бакчаны чистартырга кирәк.
Чүп утый, ә үзе сөйләнә:
“Басканнар әшәке үләннәр!
Көн дә чык, көн саен син ута —
Бетә белми бу алабута”.
Ал да нур чәч халкыңа
Айга үрләп, нурда уйнап,
Күкрәгемне нурладым.
— Ит гафу әй, ай, дидем мин,
Нурларыңны урладым.
Ак чишмә (беренче вариант)
Урчокырдан аккан Ак чишмәнең
Чыккан җирләрендә куш учак,
Тубыкланып, амин тоткан кебек
Салкын суын эчтем куш учлап.
Ак халатлы дусларга (дусларыма)
Җырым табип дусларыма,
Шәфкать туташларына.
Чирләр белән кайгы бирмә
Ходаем, башларыма.
