Аңла йөрәгемне
Хатларыңны алам, юксынудан янам,
Мин сине hаман да өзелеп яратам.
Кайт инде, кайт, җаным, газаплама юкка,
Яндырма, көйдермә, түзәр хәл юк башка.
Ашыкма, сөю килер!
Чәчәкләр бәйләме тотып
Төшләремә керәсең.
Көтә-көтә арыдым мин,
Мәхәббәтем, кайда син?
Ашыкма араны өзәргә
Җыендың китәргә, яшьләрең күзеңдә,
Мин генә түгел бит, әрнисең үзең дә.
Әлегә аралар — бер генә адым бит,
Син минем, яшьлектән, яраткан ярым бит.
Ашыкма
Ашыкма, алма син кулыңны —
Тәнемә җылысын сеңдерим.
Сөенеч канатын киереп,
Җанымны күкләргә менгерим.
Ашыгасың
“Аерылабыз, сау бул”, дидең миңа,
Бу очрашу — соңгы мәртәбә.
Юк, ышанмыйм, безнең юлларыбыз
Аерылыр, диеп иртәгә.
Ачуланма иркәм
Гомер юлын парлап атлаганда
Төрле хәлләр була тормышта.
Була күзгә ҡарап аңлашулар,
Үтә кайчак вакыт ызгышлар.
Ачма тәрәзәңне (икенче вариант)
Их, дускаем, айга кара,
Мин дә айга карармын.
Күз нурларың айга күчсә,
Шуннан эзләп табармын.
Ачма тәрәзәңне (беренче вариант)
Их, дускаем, айга кара,
Мин дә айга карармын.
Күз нурларың айга төшәр,
Шуннан эзләп табармын.
Ах, җаныем, Бибисара!
Сүс дилбегә, юкә чана,
Алып булмый акчага.
Сырхауларга дәвалар бар,
Сагнуларга юк чара.
Ах, тагын янам
Бер тынган кебек булам
Онтылган кебек булам,
Басылган кебек булам да,
Сине уйлаудан, сагышлардан
Ачылган кебек булам.
