Иңнәремнән кочып озата килдең

Иңнәремнән кочып озата килдең,
Ике кулың тойды иңнәрем.
Үзең сүзсез карап кына тордың,
Хисләреңне тойды йөрәгем.

Исән генә йөр, кадерлем

Безнең тормыш гөле чәчәк ата
Икәү сипкәч шифа суларын
Мине аңлап, сөеп яшәгәнгә
Якты булсын йөрер юлларың…

Иңнәремне куям иңнәреңә…

Карашыңнан күрәм,
Никтер син борчулы,
Ниләр булды сиңа, әйт, иркәм.
Синең авырлыкны,
Иңнәреңнән алып
Ташлый алсам, миңа шул житкән!

Иң зур бәхетем

Мәхәббәтем, син булганда гына
Миңа рәхәт җирдә яшәве.
Син бәхетем, бердәнберем диеп,
Бары сиңа җаным дәшәмен…

Ишеттерче сөю сүләреңне

Зар-интизар, иркәм, ишетергә
Мин дә сөям дигән сүзләреңне.
Күкләремә кат-кат ялварыйммы,
Алларыңа килеп тезләнимме?

Их, мине, кыюсызны!

Елмайды, каршыма килеп,
Биергә кулын сузды, .
Кире кактым, яратсам да,
Их, мине, кыюсызны!
Лә-лә-лә…
Кире кактым, яратсам да.