Чык юлларга
Офыкларың синең тарайганда,
Уйларыңның очын җуйганда —
Чык юлларга, тормыш офыклары
Киңәяләр бары юлларда.
Офыкларың синең тарайганда,
Уйларыңның очын җуйганда —
Чык юлларга, тормыш офыклары
Киңәяләр бары юлларда.
Бар халык йоклаган,
Урамнар тын калган,
Күктә ай елмайган,
Айның Чулпаны бар анда…
Яшьлегемнең бары тик бер язы
Синдә калды, чияле Шафран.
Ап-ак чия чәчкәләрен күреп
Ачылыр кабат йөрәк ярам.
Кулларымны кулларыңа салып
Чегән кызы язмыш юрыйсың.
«Көтмә», — дисең, — өмет итмә, — дисең,
«Йөрәгеңнән аны җуй!» — дисең.
Эшлибез кайвакыт онытып ялны да,
Баһадир шикелле заводлар төзибез,
Дулкыннар сыман, гел тынгысыз үзебез.
Чабаталар — чабата
Сезне халык ярата.
Чабатамны кигәндә
Аякларым рәхәттә.
Агиделкәй аккын, суы салкын,
Барма якын, дулкын какмасын.
Хәмдиянең ак калфагы
Яңа каралган чагы;
Хәмдиягә сүз әйтмәгез,
Зиһне таралган чагы.
Юлларыңа ап-ак җәймә, хәерле юл…
Бу дөньяда юллар авыр, түземле бул.
Керфегеңә төшеп кунган ак кар бөртекләренең
Күз яшенә әверелгән мизгеле бу.
Исемдә әле тәүге кат
Мәктәпкә барган көнем.
Беренче укытучымның
Елмайган көләч йөзе.
Әй, иске ел, сизелми дә
Узып киткәнсең.
Син якты да, кадерле дә
Булган икәнсең.