Раушаниям, бәгырем

Диңгезнең дә була төрле чагы.
Бер давыллап ала, бер тына,
Раушаниям, бәгырем,
Бер давыллап ала, бер тына,
Күңелләрем сиңа омтыла,
Күңелләрем сиңа омтыла.

Чакыр гына

Юк куркытмас ачы бураннарның
Күңелгә шом салып алуын.
Буран ярып барыр идем сиңа
Чакыр гына, чакыр гына мине сөйгәнем.

Чайпалырмын, түгелермен…

Чайпалыр да, түгелер дә —
Чиләкләрем мөлдерәмә;
Сез гаепләп карамагыз
Суларым түгелгәнгә.

Хәтерлә син, иркәм.

Сызылып зәңгәр таң атты,
Кошлар канатын какты,
Сау бул дидең син миңа,
Жәйге бер таңда.
Ялгыз сандугач ул да,
Безнен кавышуны күргәч,
Өзелеп-өзелеп сайрады,
Кунып (басып) яшь талга.

Хәтерлисең микән

Кем беренче булып сиңа күз төшерде,
Язларны да көтми гөлләр өзеп бирде,
Бердәнберем диеп, сине сөям диеп,
Синең өчен янып-өзгәләнеп йөрде?