Әйт, дускаем, әйт!
Дим өстендә ай нурлары
Йөзә моңлы җыр булып,
Төнбоеклар тирбәләләр
Ак чәчәкләрен йомып,
Дим өстендә ай нурлары
Йөзә моңлы җыр булып,
Төнбоеклар тирбәләләр
Ак чәчәкләрен йомып,
Өзәмен ромашка таҗларын
Сөяме, сөймиме дип ярым.
Әйт, чәчкә, дөресен әйт инде,
Юансын йөрәгем һәм җаным.
Ничә ел буе инде мин моңлы,
Бер җыр йөретәм йөрәк түрендә.
Ялкын учагы күкрәккәемдә,
Ул инде хәзер җыр булып тулды.
Әйтмә бер сүз, кирәк түгел, иркәм,
Карашыңнан гына сиздерче.
Үзең кебек тышка чыгармыйча
Күңелемнән генә сөемче.8г8
Беркайчан әйтмә син авыр сүз,
Бик кыска, әй кыска гомерләр.
Син — минем гомерлек юлдашым.
Син — гөлем (чәчкәм), йолдызым, сөйгән яр.
Әйтмә син авыр сүз, әйтмә син!
Йөрәк бит болай да яралы.
Җырларны шаулатып җырлыйсы,
Гөрләтеп яшисе бар әле.
Салкын бушлык аша атла,
Озын юлларда югалма.
Сөю хисләрен онытма,
Күңелеңдә сакла.
Әгәр көтсәң, кара күзләремдә
Бәхет нурын алып килермен.
Әгәр көтсәң, кайнар иренемнең
Кайнарлыгын сиңа бирермен.
Әгәр сине очратмасам, яратуның
Нинди икәнен белмәс идем.
Әгәр сине очратмасам, мин үлгәнче
Беркемне дә сөймәс идем.
Калдырып кит, иркәм, кәләпүшең.
Читләренә укалар йотармын. Әзифә.
Әй, икегез, икегез,
Икегез дә бертигез;
Икегез дә пар килгәнсез,
Тигез гомер итегез.