Упкын
Сыныр чакларда да сыгылмыйча,
Үрләр яулап гомер ителде.
Үрләр яулап гомер итүләрем
Упкыннарга мине китерде.
Сыныр чакларда да сыгылмыйча,
Үрләр яулап гомер ителде.
Үрләр яулап гомер итүләрем
Упкыннарга мине китерде.
«Бар да үтә», дип язылган
Сөләйман балдагына.
Каршыңа килгән бәхетне
Күрмичә калма гына.
Гомерем буе көттем бу сөюне
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар килсә (җитсә)-көттем тилереп.
Син, син, син, син минем тормышым,
Аткан ал таңым син,
Син, син, син
Сулаган сулышым,
Яшәгән җаным син.
Киткәндә оялып кына битемнән килеп сөйдең
Керфек очларың чыклардан чыланган иде синең
Миңа кара, миңа гына кара,
Күңелеңә сеңеп калырмын.
Татлы йокыларың алып торып,
Йөрәгеңә кереп, йөрәгеңә кереп
Йөрәгеңә кереп калырмын.
Мин кайтырмын сиңа еллар үткәч
Салкын кышның ыҗгыр буранында.
Карга бата-чума бер йөрербез
Туып үскән авыл урамында.
Тукталышта, күзнең,
Явын алган чәчәкләр,
Тыныч кына үтеп
Булмый яннарыгыздан.
Ашыгыгыз куанычлар бүләк итәргә,
Соңламагыз диләр ме ярларыгызга?
Күптән түгел бүләк иткән идең
Бәхет гөле — хуш исле кызыл розалар,
«Яратам!» — дип әйтмәсәң дә беләм,
Сөю билгеләре бит алар.
Язлар булып килеп кергән идең,
Көзләр булып китеп барасың.
Ерагая бара, ерагая
Безнең мәхәббәтнең арасы.