Себер җыры
«Өстемдәге ак күлмәгем
Кәфен булыр мөгаен…»
Бабам шулай җырлап киткән,
Кайталмаган башкае.
«Өстемдәге ак күлмәгем
Кәфен булыр мөгаен…»
Бабам шулай җырлап киткән,
Кайталмаган башкае.
Тау астында, куаклыкта,
Кояш батып, кич булгач,
Яңгыратып тирә-якка,
Өзелеп сайрый сандугач.
Сандугачым гына дип чакыргач,
Килеп китсәң генә ни була?
Тәрәз чиртеп сәламнәрем килсә,
Искән җилдә мин бар дип уйла.
Бакча артындагы талда
Өздереп сайрый бер кош,
Сайрый ул җәйләрдә генә,
Ишетелми көзен-кыш.
Cалкын чишмәләргә кайтам әле —
Салкын чишмә мине сагынган
Йөрәгеңдә нигә ут янмасын —
Мәхәббәтем анда кабынган?
Өстәлдә ялгыз чынаяк,
Чәе суынып беткән.
Ялгыз чәйнең дә тәме юк,
Эчмәдем синсез, иркәм.
Саллар акмаслар шул инде,
Саллар акмаслар инде.
Агыйделнең ярларында
Саллар какмаслар инде.
Хушлашмыйча яшьлегем,
Ачып өйнең ишеген,
Утырыпмы салларга,
Китте әллә кайларга.
Саллар ага, ярлар кала,
Агыйделкәй моңсу ага.
Сал өстендә бер ир бала,
Язмышлары кая таба?
Айлы иде кичләр,
Якты иде көннәр.
Кемнәр назлый хәзер,
Сөя сине кемнәр?
Шатлык тулы иде
Безнең уртак таңнар.
Минем хәлне аңлар
Сагышлы җаннар.