Кара каш, зәңгәр күз
Йөзең кояш мени, балкып яна,
Диңгез кебек зәңгәр күзләрең.
Әнҗе кебек тигез ап-ак тешең,
Балдан татлы әйткән сүзләрең
Кара кашым, зәңгәр күз:
Йөзең кояш мени, балкып яна,
Диңгез кебек зәңгәр күзләрең.
Әнҗе кебек тигез ап-ак тешең,
Балдан татлы әйткән сүзләрең
Кара кашым, зәңгәр күз:
Алма яфрагы коела,
Әкерен искән җил белән.
Белмисең шул хәлләремне,
Бер күрергә тилмерәм.
Җилләр исә, гөлләр үсә.
Гөлләр үсә, язлар килсә.
Казлар җыры зәңгәр күктә.
Көтә күңел, сине көтә.
Ява карлар, ява талгын гына, —
Ак өметләр ява сыман.
Эзләп йөрим бүген бәхетемне
Ак бураннар арасыннан.
Барам урам уртасыннан —
Күзләрем капкаларда,
Һәр өйнең сугышка киткән
Кемедер кайтмаган ла.
Кояш баей тагы төн җитә,
Төнлә бары тик сагыш көтә.
Җавапсыз бит минем сөюем,
Яратамын өзелеп диюем.
Камышлы күл буйлап аккош йөзә уйнап,
Тибрәлдерә көмеш күл өстен.
Төнлә төнбоеклар йомылып йоклыйлар,
Һавада кысса да ай күзен.
Һай, камыш сылукай
Җырлале, моң булсын.
Калдырма, калдырма көзләрдә ялгыз,
Кышларга, кышларга керә алмам.
Сагыш илендә калырмын,
Ак дөнья күрә алмам…
Аккошлары китте,
Китте тирән күлнең,
Бәхет эзләп түгел, читләргә.
Миндә китеп барам,
Сөюемнән качып,
Яшь калдырып синең күзләрдә.