Күңелдә шатлыклар кабына
Без кемнән ким әле бу якты дөньяда,
Бер дигән бит әле хәлебез.
Кайгырмыйк әле без кайгыга үч итеп,
Юкка да борчылмыйк әле без!
Без кемнән ким әле бу якты дөньяда,
Бер дигән бит әле хәлебез.
Кайгырмыйк әле без кайгыга үч итеп,
Юкка да борчылмыйк әле без!
Сез сораган җыр яңгырый
«Күңел» дулкыннарында.
Ут өстәгез, янсын йөрәк
Сөю ялкыннарында.
Гөлбакчага кермим инде,
Гөл чәчәге сулгандыр.
Сөйгән ярым ятка калды —
Күрәчәгем булгандыр.
Ерак юлга киткән чакта
«Онытма мине!» — дидең.
Дерелдәгән кулың белән
Кыр чәчәкләре бирдең.
Урап-урап карлар күмә
Кышның озын юлларын,
Чың-чың итә, җил тузгыта
Җиз кыңгырау моңнарын.
Көтмәгәндә җир өстенә
Ябырылды ябалак кар.
Бөгелеп төште каеннар,
Шартлап сынды алмагачлар.
Исәнмесез, газиз кардәшләрем,
Яз моңнарын сезгә китердем.
Җыр-моңнарым белән гомеремне
Сезнең белән бергә сүтәрмен.
Таулар, ташлар ярып борылып-борылып,
Юрүзәнкәй бик шәп агасың;
Көчле гайрәт белән дулкыныңны
Биек ярларыңа кагасың.
Яңгыр түгел, чишмә түгел,
Давыл җырын сайладым
Йөрәгем нык, беләктә көч
Артканнан арткан саен.
Тагын бер таң атты — дөнья матур,
Сандугачлар сайрый күңелдә…
Гүя, җәннәт ишекләрен ачкан,
Фәрештеләр кунган иңемә.