Алыштырмам бер нигә
Күргәнем бар сәхрәләрне,
Әкият дөньяларын.
Бер нигә дә алмаштырмам
Балачак эзләрен салган
Туган як тугайларын.
Күргәнем бар сәхрәләрне,
Әкият дөньяларын.
Бер нигә дә алмаштырмам
Балачак эзләрен салган
Туган як тугайларын.
Тагын бер ел иңләп узды —
Язмышым урамнарын.
Кайгыларны адаштыра
Яңа ел бураннары.
Туган авылым минем,
Куеныңда синең
Гөрләп үтте үсмер елларым.
Кырларың хуш исле,
Һәрчак язлар төсле,
Шунда туды тәүге җырларым.
Шәүләседәй энҗе йолдызларның
Өфе өстендә утлар кабына.
Шул кичләрне, таныш дулкыннарны,
Һәм, акыллым, сине сагынам.
Хәтерлимен ерак Идел төнен,
Ак пароход, яшел утларын.
Хәтерлимен ничек без Өфенең
Ярларына килеп туктадык.
Тальян гармун тартып, уйнап-көлөп,
Түшкә казап тугай гөлләрен,
Үткәрмәсәм җылы кочагында
Яшьлегемнең алсу көннәрен,
Сагынмас та идем туган якны,
Сагынмас та идем шул чакны.
Ничә еллар үткәч, онытылып беткәч
Очраштырдың нигә, әй, язмыш?
Ул төзәлгән яра инде тагын яңа,
Күзләреңдә җавап көтү-сагыш.
Юлларым ерак, сөеклем,
Юлларым сиңа бара.
Елларым яфрактай коела,
Тик якынаймый ара,
Юлларым сиңа бара.
Кыеп-кыеп кына сүзне
Сөйли безнең кыйгылар.
Җырларында — былбыл моңы,
Телләрендә — «кый» гына.
Барлый ил чакрымнар белән
Үлчәп юл араларын,
Кайчандыр читләргә китеп
Адашкан балаларын.
Казаннарга барасым бар әле,
Агыйделдән үтеп Камага.
Күңелемдә сагыш-моңнарым бар,
Чәчкәләрдән җыйган назларым бар,
Идел күрке — шушы калага.