Үз илемдә
Яз да сайрый, көз дә сайрый
Бер нәни кош бакчамда.
Шул кошны сагынып кайтам,
Кая гына барсам да.
Яз да сайрый, көз дә сайрый
Бер нәни кош бакчамда.
Шул кошны сагынып кайтам,
Кая гына барсам да.
Тормыш юлы үргә күтәрелсә,
Горурлыктан күккә тия башлар.
Күңел тоя аны, зур уңышлар
Сездән килә безгә, авылдашлар.
Өфе каласы ни өчен матур?
Беләм, дускаем, беләм серләрен:
Мин синең белән йөрим урамда,
Миңа елмая синең күзләрең.
Шау чәчәкле язлар җиткәч,
Ник соң күңел җилкенә.
Үз тиңен көтә һәр йөрәк,
Сагышка түзеп кенә.
Әкиятсез бала бала булмый,
Мәхәббәтсез — шагыйр шигырсыз.
Әкиятемне тартып алмасаңчы,
Калдырмачы мине син җырсыз.
Кашың кара, буең зифа,
Сөрмәле зур күзләрең.
Мәхәббәт утын кабыздың,
Өзгәләнә үзәгем.
Әллә ничек булды безнең сөю,
Бетә алмаслык мәңге төшенеп.
Үзем сөйдем, үзем күрә алмадым,
Үзем яндым, үзем өшедем.
Дим өстендә ай нурлары
Йөзә моңлы җыр булып,
Төнбоеклар тирбәләләр
Ак чәчәкләрен йомып,
Ничә ел буе инде мин моңлы,
Бер җыр йөретәм йөрәк түрендә.
Ялкын учагы күкрәккәемдә,
Ул инде хәзер җыр булып тулды.
Әгәр дә син, йомшак җилләр булсаң,
Мин чәчәкләр булам болында.
Әгәр дә син, нәфис гөлләр булсаң,
Мын ычыктай төшәм куйныңа.