Гашыйк бул син миңа тагын бер
Офыкларны нурлап балкып киткән
Салават күпере күк бу гомер —
Көннәрне серле итәм дисәң,
Гашыйк бул син миңа тагын бер.
Офыкларны нурлап балкып киткән
Салават күпере күк бу гомер —
Көннәрне серле итәм дисәң,
Гашыйк бул син миңа тагын бер.
Күпме еллар сөеп йөредем,
Тик әйтмәдем үзенә.
Әйтү, кайда? Ояла идем
Карарга да күзенә.
Хатлар язам сиңа, хатлар язам
Әллә барып җитә, әллә юк.
Җавап көтәм, һаман дулкынланам
Күңелемдә бер дә тынгы юк.
Илдә түгел, җирдә түгел,
Җиһанда да синдәй юк.
Күңелкәем, йөрәккәем
Сиңа тора тартылып.
Бәхетеңә тудым, үстем,
Ерак юллар, су кичтем.
Очраштырды Ходай безне
Гаҗәп карлы бер кичтә.
Очраштык та уйнап кына,
Гашыйк булдым чынлап сиңа
Көтәм хәзер күрешүне,
Минутлар санап кына
Бәхет кошым, еракта син,
Тик шулай да йөрәктә син.
Исән генә булсын дигән
Теләктә мин, теләктә мин.
Колагымда чыңлый әле булса,
Күңелемдә калды сакланып: —
Мин барыбер сиңа бәхет бирә
Алмас идем, — дидең, акланып.
Сык(ы)рый йөрәгем,
Ул нидән, беләмен.
Син мине гафу ит,
Сөюдән түләрмен.
Авыр булсада чигенмә,
Алга бар син, туктама!
Тырышканга җае чыга,
Һич кенә дә уфтанма!