Насыйп яр
Сызгырып ла искән җилкәйләрне,
Җил тузгыта диеп белмәдек.
Кая гына барсак, ни күрсәк тә,
Кеше көлдереп лә йөрмәдек.
Сызгырып ла искән җилкәйләрне,
Җил тузгыта диеп белмәдек.
Кая гына барсак, ни күрсәк тә,
Кеше көлдереп лә йөрмәдек.
Сөям, бел, сине,
Сөям гел сине.
Моң-зарларымнан
Көям шул инде.
Моң-зарларымнан
Көям шул инде;
Гөлкәем, бәгырем,
Нишлим соң инде?!
Сандугачлар һаман китә алмый,
Чәчәк коя алмый сиреннәр,
Мәхәббәтнең назлы күкрәгенә,
Ялкыңланып тисә иреңнәр.
Күнел эзли тәүге мәхәббәтен,
Бакчаларга чыгам таңнарда.
Кошлар сайрый өзеп,
Уйларымны сизеп,
Моңланалар микән алар да?
Син ант иттең, вәгъдә бирдек:
«Гомерлеккә яр булырмын, — дип, —
Арган-талган чакларыңда
Йөрәгенә ял булырмын», — дия.
Яшел хәтфә болыннарда
Эзләдем эзләреңне.
Кошлар миңа кабатлыйлар
Мәхәббәт сүзләремне.
Югалмый саклыйсы иде лә,
Мәхәббәт күпере ничектер
Калсада яшлектә йөрәкләр
Тирбәлә шул күпер бишектә
Йөрәгемне эрнүләргә салып
Үткәннәрдән мине көнләшләмә.
Үткәннәрем сары сагыш кына,
Сагышларга кермә өлешкә.
Һәркемнең дә үз чәчәге бар,
Табигать шуңа күнеккән.
Без дә бит табигать баласы,
Табигать гөле иркәм.
Нидән башлап әйтим икән
Бугендә сине курсәм,
Ничек генә тузәрмен
Әгәр дә син юк дисән?