Эзләгәнем син минем
Күз алдында сурәтең,
Яратамын, күрәсең.
«Бәхет — мәхаббәттә» дигән
Өметләргә төрәсең.
Күз алдында сурәтең,
Яратамын, күрәсең.
«Бәхет — мәхаббәттә» дигән
Өметләргә төрәсең.
Салкын җилләр тимәсен, дип,
Шәльяулыгым ябындым,
Шәльяулык аша да сизәм
Хәлен сөйгән ярымның!
Тальян гармун уйнап айлы кичтә,
Урамыңнан уздык, Шауяды.
Без җырлаган моңлы, матур җырлар
Уфаларга җитеп шаулады.
Сиреньнәрнең чәчәкләре
Керфек каккан чагында,
Торасың син иләсләнеп
Татлы сер кочагында.
Сизмәдем, мавыгып әллә
Күзләрең карашына?
Без икәү кердек ал да гөл
Чәчкәләр арасына.
Без язмыш — ике ялыгыш,
Юлларыбыз аймылыш.
“Бәхетлесең” — дип уйлама,
Күзләремдә — моң-сагыш.
Тик син диеп,
Янып-көеп,
Үтә лә гомерләрем;
Үткән гомеремне уйлап,
Ярсына күңелләрем.
Тик бер генә күз төшердем
Синең нурлы йөзеңә…
Ай күрендең,
Ел күрендең,
Гел күрендең күземә
Таң йолдызы булып балкыдың да
Кояш нуларыңда эредең.
Сине күрмәмме дип, күпме таңнар
Йолдызларны барлап йөредем.
Куктә — Зөһрәкәй,
Җирдә син чибәр.
Сокланып сиңа:
«Таңсылу!» — диләр.
Син чишмәдәй саф,
Син гөлдәй гүзәл!
Сине күрмичә
Нинди җан түзәр?!