Тымытык көе
Яңа бер җыр туды, диеп
Сөенче алыйк әле.
Ык буенда буй үстереп,
Мәңгегә калыйк әле, һәй!
Яңа бер җыр туды, диеп
Сөенче алыйк әле.
Ык буенда буй үстереп,
Мәңгегә калыйк әле, һәй!
Чияле тау…Юкә урманы…
Бәпкә үлән баскан урамы…
Кышкы көннең салкын бураны…
Мин шушында, дуслар, туганмын.
Шушы җирне, шушы һаваны
Иң тәүбашлап күргән күзләрем.
Шушы җиргә пичәтләнеп (яргаланып) калган
Кеп-кечкенә тәпи эзләрем.
Күп җирләрне иңләп-буйладым,
Тик шулай да урау юлларым,
Юлларымнан бигърәк уйларым
Шушы җиргә мине тарталар.
Ул коткарыр, ул арчалап калыр,
Бәлә-казаларга юлыксам.
Кеше диеп мине йөретмәгез
Шушы җирне әгәр онытсам.
Идел ярларына нурлар сибеп
Матур булып ата бездә таң.
Таң шикелле якты Туган илем,
Бәхет биргән җирем — Татарстан
Бер кыз микән, бер кош микән,
Сайрый, сайрый өздереп.
Баян микән, тальян микән —
Уйный, уйный сыздырып.
Әй, туган як, туган як,
Дус-туганнар торган як.
Сандугачлар сайравына,
Мили моңга тулган як.
Авылыма кайтсам, капкам бикле,
Нигеземә үскән кычыткан.
Моңсу йозак моңсу караш белән
Көтә микән мине бик күптән?
Туган йортым алтын сарай түгел,
Юнып салган әткәй куллары.
Шушы йортның шушы тупсасыннан
Башландылар минем юлларым.
Җирдә кеше бик күп юллар уза
Диңгез кичә, утка ташлана,
Тик онытмыйк шул юлларның башы
Туган бусагадан башлана!
Тау башына салынгандыр безнең авыл,
Бер чишмә бар, якын безнең авылга ул;
Авылыбызның ямен, суы тәмен беләм,
Шуңа күрә сөям җаным, тәнем белән.
Урманнарга барган идем.
Каршы алды имәннәр.
Урман кебек шаулап яши
Туган ягын сөйгәннәр.