Яшьлегем кояшы
Яшьлегем таңында
Балкыган кояшым,
Баеган күңелгә
Һаман нур коясың.
Яшьлегем таңында
Балкыган кояшым,
Баеган күңелгә
Һаман нур коясың.
Нинди матур озын юлга чыктык,
Янар чәчәк иде юл башы.
Чәчәк сулган, синең йөрәгеңә
Ниләр булган, яшьлек юлдашым?
Китмә син яшьлектән, Әлфинур,
Унҗиде яшеңдә торып кал,
Мәңгегә картая белмәүче
Тау ягы гүзәле булып кал.
Син киткән юлларда җәйләрен,
Томаннар җәелә.
Син кайчан кайтырсың нур булып,
Чәчәкле җәемә?
Исемеңне дә белмим,
Төсеңне дә белмим,
Хыялымда гына дәшәмен.
Кичен күзен йомып,
Иртән керфекләрен
Ача торган серле чәчәгем.
Резидәкәй,
Зәңгәр күлмәгеңне
Кайсы елгаларда чайкадың?
Оныттыңмы әллә, бәгырем, мине,
Нигә килми сәлам хатларың?
«Оча алмый самолетлар,
Юлга чыкмый кошлар да»,
Дип уйлама, әгәр быел
Кайталмасам кышларда…
Кыр үрдәген аттым очкан чакта…
Җаным әрни көн-төн — ник аттым?
Хәзер үзем яралы кош сыман:
Кайтыр юлларымны югалттым.
Сез дә минем кебек үзгәргәнсез,
Сез дә минем кебек арыгансыз.
Сез дә минем кебек кош сайравын,
Тыңлый-тыңлый телсез калгансыз.
Сакла мәңгегә истәлегемне,
Исә юл җиле, аерылу җиле.
Сау бул, саф гөлем,
Зәңгәр яшьлегем,
Онытма мине!
Онытмам сине!