Йөгереп чыктым урамнарга

Йөгереп чыктым урамнарга, —
Таңнар аткан чак иде:
Дөнья әле алсу иде,
Үзәннәргә зәңгәр өфрәк
Томан яткан чак иде.

Исеңдәме?!

Исеңдәме һаман, ул чәчәкле ялан,
Такыяләр үрдек бергәләп,
Шатлыктан без очтык, бар дөньяны кочып,
Син идең бер — сихри күбәләк.

Имән яфраклары моңсу шаулый

Кызылланып кала офык арты,
Көн дә кичен кояш байганда,
Авыр була икән аерылышу,
Йөрәк мәхәббәттән янганда.

Иделкәем (беренче вариант)

Иделемә төшеп сулар алам,
Иделләрдән чиста сулар юк.
Җан сөйгәнне көтеп яшим һаман,
Күңелемдә башка уйлар юк.

Заман җилләре

Дуслар, яшьлек дуслар,
Нәрсә булды безгә
Йөрәкләрдә җылы калдымы?
Әллә заман җиле
Безнең җаннарга да
Эремәслек бозлар салдымы?!

Гомерем үтәр иңде

Бер сагыш тоямын да,
Бар эшне куямын да,
Үткәннәргә кире кайтып
Йөримен… хыялымда.
Һәм шуны күрәм ачык:
Син һаман вак-вак басып,
Ромашкалар арасыннан
Барасың ераклашып…