Кичерәм
Син су алган салкын чишмәдә мин
Көн дә кичен атым эчерәм.
Эчә атым,
Эчтә татлы ялкын,
Үткәннәрне искә төшерәм.
Син су алган салкын чишмәдә мин
Көн дә кичен атым эчерәм.
Эчә атым,
Эчтә татлы ялкын,
Үткәннәрне искә төшерәм.
Бик озакка торып калдың,
Яшьлегем якларында.
Чәчкә тотып килә идөң
Сагынган чакларымда.
Йөгереп чыктым урамнарга, —
Таңнар аткан чак иде:
Дөнья әле алсу иде,
Үзәннәргә зәңгәр өфрәк
Томан яткан чак иде.
Исеңдәме һаман, ул чәчәкле ялан,
Такыяләр үрдек бергәләп,
Шатлыктан без очтык, бар дөньяны кочып,
Син идең бер — сихри күбәләк.
Кызылланып кала офык арты,
Көн дә кичен кояш байганда,
Авыр була икән аерылышу,
Йөрәк мәхәббәттән янганда.
Иделемә төшеп сулар алам,
Иделләрдән чиста сулар юк.
Җан сөйгәнне көтеп яшим һаман,
Күңелемдә башка уйлар юк.
Сандугачтай сайрап уйнадың да
Кына гөлләренә кунмадың.
Гөлнарым,
Үкенечкә ярым булмадың.
Дуслар, яшьлек дуслар,
Нәрсә булды безгә
Йөрәкләрдә җылы калдымы?
Әллә заман җиле
Безнең җаннарга да
Эремәслек бозлар салдымы?!
Бер сагыш тоямын да,
Бар эшне куямын да,
Үткәннәргә кире кайтып
Йөримен… хыялымда.
Һәм шуны күрәм ачык:
Син һаман вак-вак басып,
Ромашкалар арасыннан
Барасың ераклашып…
Бик тиз генә кайтырмын дип,
Киттемдә чит илләргә,
Ачы язмыш бөтереп алып
Богау салды билләргә.