Дуслар белән
Шатлыкларны тыныч (шашып) каршыладым,
Кайгыларны яшьсез күтәрдем.
Яннарымда дуслар булгангамы,
Тоймаганмын еллар үткәнен.
Шатлыкларны тыныч (шашып) каршыладым,
Кайгыларны яшьсез күтәрдем.
Яннарымда дуслар булгангамы,
Тоймаганмын еллар үткәнен.
Әйтерсеңдә, яңа гына
Уянган сабый бала.
Яңгырдан соң тып-тын калган
Урамнары сулыш ала.
Югалттым сине, югалттым
Күрә алмам инде (кебек) кабат.
Күкләргә тиклем атылам
Ике кулым — пар канат.
Бүген генә килгән көннәр сиңа
Бүләк итә кайгы-карасын.
Ниләр булды икән сиңа, ниләр,
Калтыранып үксеп елыйсың?
Учларыма сал син йөрәгеңне,
Кулларымның тойсын җылысын.
Күңелем түрендә хәзинә,
Мең төрле чәчәкләр түтәлдә.
Син саксыз кагылып, өзгеләп
Илттең шул аларны бүтәнгә.
Күңелем түрендә,
Серле тойгы бар.
Урман, кошлары,
Талы, күле бар.
Балачак иленең,
Авазы түгелме.
Юксыну биләде,
Нигәдер күңелемне.
Шауладың, мәхәббәт урманым,
Нинди наз-моңнарга уралдың?
Бар дөнъя уянды сискәнеп,
Күңелем тынлыгын урладың.
«Син язмышым!» — дидем,
Килеп башым идем,
Белмәгәнмен сагыш көткәнен.
Йөрәктә ут-ялкын,
Янымда юк якын,
Килдең дә син киттең, көткәнем.
Еллар сүтеп килдең син нигә?
Аккошым бул дидең ярым.
Күңел түрләренә үтәр идем
Җанкайларым тапса үз парын.