Гомер җитмәде (Нидер җитмәде)
Икебез икегә, икегә бүленгән,
Калганбыз язмышның ике ярында.
Исеңә төшермен, ничекләр тузәрсең,
Шул кадәр өзелеп сагынган чакта!
Икебез икегә, икегә бүленгән,
Калганбыз язмышның ике ярында.
Исеңә төшермен, ничекләр тузәрсең,
Шул кадәр өзелеп сагынган чакта!
Виноградлы бакчаларда
Икәү бергә атлаганда,
Тәлгәше йөзем-йөзем:
Йөземнәр ике күзе.
Агы бар, каралары,
Язмышның яралары.
Ах иткән төннәрнең, дуслар,
Бар икән дәвалары.
Кирәк түгел көндә чәчәк биреп,
Көндә сине «Яратам!» дип тору.
Мөһим, саф һавадай, эчәр судай,
Бер-береңнең кирәклеген тою.
Бәхет икән.
Йөрәгеңдәге җылыңны,
Бүлеп бирер кеше булу, бәхет икән.
Бәхет икән.
Бәхет күлләрендә икәү,
Пар аккошлар булып йөзү, бәхет икән.
Минеке бу буран, минеке…
Еласын-дуласын, мин аны
Ходайдан сорадым, түзәрлек
Хәлләре калмагач җанымның…
Кояш чыгу белән мени
Җанда болытлар булгач.
Ярың булу белән мени
Күңелең тулы зар булгач.
Безгә, иркәм, кавышмастан элек
Бәхетсезлек юрап куйганнар:
Тиз сүрелә, тиз суына, имеш,
Бер күрүдә гашыйк булганнар.
Бер гомер аз, сине яратырга,
Тик карашлар белән озатырга.
Мәңгелеккә йөрәгемә кердең,
Мәхәббәтең белән елатырга.
Галәмнең иркендә,
Күкнең бер читендә,
Сәфәрен тәмамлап ай бата,
Мин калдым югалып,
Бер мәлгә таң калып
Дөняда йәнә бер таң ата.