Аккошлар кебек
Сөю килде язгы ташкын булып,
Туңган хисләремне эретеп.
Гөрләвекләр ак томанга тулып,
Кайтыр кошларны ашыктырып.
Сөю килде язгы ташкын булып,
Туңган хисләремне эретеп.
Гөрләвекләр ак томанга тулып,
Кайтыр кошларны ашыктырып.
Ак калфагың киясең дә,
Су буена киләсең.
Мәхәббәттән җаным әрни,
Белмим, ничек түзәсе.
Күп тапкыр әйттеләр: син көчле юлыңда булганда,
Күрсәтмә күз яшьне ватылган күңелең тулганда.
Киткәннәргә дәшмә, эзләмә үткән көн җылысын,
Син түгел, башкалар юлларда абынып егылсын.
Язмыш каратса карага,
Ак агырак күренер.
Аяз көннең кадерләрен
Давыл көннәр күрсәтер.
Язмышларым микән, ялгышларым микән?
Чит җирләрдә үзган гомерләр.
Яшьлегемнең таңын, сагынам мин тагын,
Бигърәк нечкә инде күңелләр.
Ник елыйсың, ялгызлыктан ни булды?
Әйтче ниләрдән синең күңелең тулды?
Сагындыңмы син үткән елларыңны?
Югалттыңмы син йоргән юлларыңны?
Без тормышны сынамыйбыз,
Тормыш безне гел сыный.
Кайгыларны гел саныйбыз,
Шатлыкларны санамыйк.
Кайгылар да, борчулар да,
Шатлыклар да бер тормыш.
Юкка борчылып тормышны
Күрми калмагыз ялгыш.
Тормыш күперләре караңгы төн икән,
Адашуың мөмкин ялгызың!
Дусны сайла гомерлеккә,
Ярым булсын мәңгелеккә.
Адаштырмый җитәкләүче булсын синең язмышың…
Бүген алсу таңнар атты,
Таңда җиргә чыклар ятты —
Рәхмәт, Тәңрем.
Иркен сулыш, тыныч җаным,
Өмет белән яшим тагын —
Рәхмәт, Тәңрем.
Ялгыз түгел — янда парым,
Җиңәрлек бүген барын —
Рәхмәт, Тәңрем.
Күгем аяз, ачык юлым,
Сау-сәламәт аяк-кулым —
Рәхмәт, Тәңрем.
Оя корган сандугачның
Оясына тимәгез.
Мин елмаеп йөргәнгә сез
«Бу бәхетле» димәгез.