Саумы әни
Очып киләм әни яннарыңа,
Юк вакытларымны бар итеп.
Очып киләм әни яннарыңа,
Юк вакытларымны бар итеп.
И туган тел, и матур тел,
Әткәм-әнкәмнең теле.
Дөньяда күп нәрсә белдем
Син туган тел аркылы.
Һәр бер ана гомер бүләк итә
Баласына озак яшәргә.
Һәм баласын яуга озатканда,
Бер үк төрле елый аналар .
Мин үзем шәһәрдә яшим,
Авылга кайтам җәен.
Чөнки ул авылда яши
Яраткан әбекәем.
Күз караңдай күреп, Җан җылыңны биреп, Үстердең кадерләп кызыңны. Һәрбер сулышыңнан, Нурлы карашыңнан, Тоям, әни, синең назыңны. Кылган игелегең Бишләтә түләрмен, Кайтарырмын сиңа наз белән. Гомер көзләреңдә, Сүнмәс күзләреңдә, Горурлык син тапкан кыз белән. Синең чишмәнең башы, Мин — дәвам агышы, Җан һәм кан кардәшләр без икәү. Син минем бергенәм, Мин синең бергенәм, Бездән якын … Читать далее
Биргәнсең син миңа ал нурын таңнарның,
Җыйгансың син миңа бар гөлен даланың,
Биргәнсең канатлар талпыныр чагымда,
Балалык рәхмәтем җырымда чагыла.
Яшь көнемдә төн буенча ак бишекне
тирбәтеп,
Егласам, күз яшьләрем сөрткән,
сөеп үпкән әни.
Бүләк иттең, әнием, кулъяулык,
«Саклап йөр, — дип, — мәңге куеныңда,
Тормышыңда авыр чаклар булса,
Мин булырмын, балам, яныңда».
Беренче тамчылар тама,
Яз килүгә шатланып.
Язлар җиткәч, таңнар ата
Зәңгәрләнеп, сафланып.
Яратам иртәләрне
Уятса әнкәй сөеп,
Чакырса чәй эчергә
Тәмле коймаклар оеп.